Van onze speciale verslaggever!

The Lions wint het Driedaagse De Panne-Koksijde spel voor Friet van Piet en Matisz! Alle winnaars van harte gefeliciteerd met jullie prijzen!

In deze editie van de Driedaagse van de Panne gebeurde van alles, wat het wielrennen zo leuk maakt. Een onverwachte winnaar, Wuyts en de Cauwer die gewoon over wielrennen moesten blijven praten en constante actie op TV, waardoor ik eens niet in slaap viel of wat anders ging doen.

Op dag één was er geen vroege vlucht die het zo lang mogelijk mocht volhouden, maar op zestig kilometer voor de streep werd op de Muur van Geraardsbergen meteen de beslissende slag gemaakt. Gilbert en Durbridge gingen er vandoor met een groep en lieten de (sprinters) favorieten voor de eindzege achter. Op de tweede beklimming van de Muur ging Gilbert er voor de tweede keer vandoor en Durbridge vond hem nooit meer terug. Beide heren eindigden op zeventien seconden van elkaar en Gilbert dankte zijn knecht Devenijns voor het vele harde werk wat hij voor Gilbert gedaan had. Durbridge werd tweede en de jonge Italiaan Consonni werd derde.

Op dag twee werd de vroege kopgroep vroeg ingelopen. Na de heuvels kwamen de renners in open vlakten terecht, waar de wind vrij spel had. De ploeg van Trek-Segafredo trok alles op de kant en de wind deed de rest. Het peloton werd binnen een paar honderd meter in vele waaiers uit elkaar getrokken. Gilbert miste de slag niet, maar Durbridge wel. Hij bleef lang in zicht, maar Durbridge waaide dan toch weg en werd kansloos omdat hij uiteindelijk ruim twee-en-een halve minuut verloor. De sprint van de eerste waaier werd gewonnen door Kristoff, die er een lange sprint van maakte en net niet meer ingelopen werd door Theuns en Kittel.

In de ochtendetappe op dag drie werd de vroege kopgroep op twee kilometer van het einde geheel teruggehaald, maar viel Marcel Kittel op 14,9 kilometer van de streep. Normaal gesproken is het dan einde verhaal, maar zijn ploeg slaagde er na een wilde achtervolging toch in om Kittel in het peloton terug te krijgen. Kristoff probeerde zijn kunststukje van dag twee te herhalen, maar zag uitgerekend Kittel langs hem heen schieten en die won dus. Na Kristoff werd Modolo nog derde.

Zelfs in de tijdrit ontstond er aan het einde nog consternatie, nadat duidelijk werd dat Gilbert de Driedaagse al gewonnen had. Want wie had de tijdrit nu eigenlijk gewonnen? Durbridge stond eerste, maar Chavanel leek sneller aan de streep. Het leek er op dat de tijdwaarneming op tilt was geraakt. Chavanel leek 0,77 seconde sneller te hebben gereden en de chrono leek een secondje van het pad af te zijn geraakt, door van 36 op 38 te slaan. Was het gezichtsbedrog of klopte het allemaal niet? Na de zesde herhaling was het nog niet helemaal duidelijk. Durbridge was al weggelopen en moest nog even worden gevonden, maar hij werd uiteindelijk wel tot winnaar van de tijdrit uitgeroepen.

Met Gilbert kreeg de Driedaagse een onverwachte, maar schitterende winnaar. De koers stond eigenlijk niet op zijn programma, maar wat maakt het uit? Leuk om mee te nemen naar zondag, wanneer de Hoogmis van het Belgisch Wielrennen op het programma staat: de Ronde van Vlaanderen!