Niets beter dan een zwart wielergat op te vullen dan met een tenniswedstrijd waar de druk zo vol op staat, dat het haast verlammend werkt. Bovendien hebben beide dames een voor hen zeer moeilijke periode achter de rug.

Sharapova komt terug van een dopingschorsing en mag via wildcards versneld haar plek op de wereldranglijst weer terugverdienen. Dat gaat nog een beetje met hangen en wurgen door het gebrek aan wedstrijdritme. Zij kwam vandaag Eugenie Bouchard tegen, die de hardste kritiek op die wildcards uitte, want zij vond dat Sharapova had haar positie helemaal van onderaf weer had op moeten bouwen. Valt wat voor te zeggen, dacht ik zo. Bouchard had zelf in 2017 voor dit toernooi in Madrid nog geen enkele wedstrijd op het hoogste niveau gewonnen.

En inderdaad was het een wedstrijd waarin de mooiste ballen weer met grote missers werden afgewisseld. Vele breekpunten ontstonden door onzekere services en werden niet benut door stomme fouten en dusdanig scherp geslagen ballen, dat ze net weer even iets te scherp waren en net uit gingen. Bouchard kreeg de beslissende break en dus ook de matchpoints. Het eerste werd nog door een fortuinlijke netbal weggewerkt, maar de tweede keer was het na twee uur en 51 minuten dan toch raak.

Bouchard won met 7-5, 2-6 en 6-4 en zoals verwacht gunden beide dames bij de gebruikelijke handdruk na afloop geen enkele blik waardig. Het was zo’n ijskoude gebeurtenis, dat je er haast van bevroor. Daarna vierde Bouchard haar overwinning en droop Sharapova af.